‘Duurzaamheidstransitie. Welke rol pakken wij?’

‘Als project- en gebiedsontwikkelaar hebben we een verantwoordelijkheid naar de toekomst toe’, vertelt Serge. ‘Ik wil een wereld achterlaten die goed is voor mijn toekomstige kinderen en kleinkinderen én voor ver daarna. Het geeft energie als ik daarmee aan de slag ben. Maar veranderen kunnen we niet alleen, daar hebben we echt elkaar voor nodig.’

‘Een aantal jaar geleden woonde ik een presentatie bij van mijn toenmalige collega Malika, over de duurzaamheidstransitie. Omdat ik haar verhaal heel krachtig vond en het mij aan het denken zette over mijn rol binnen AM Zeeland, kwam ik op het idee om die gedachte over te brengen tijdens het houtbouwevent. Ik wilde er mijn eigen draai aan geven en werd daarbij geïnspireerd door een documentaire over Bob Geldof, de organisator van het liefdadigheidsconcert Live Aid in 1985.’

‘Bob Geldof zag een bepaalde urgentie, de hongersnood in Ethiopië, en vond dat hij daar iets mee moest. In plaats van eerst een uitgebreid plan te schrijven, vloog hij er naartoe om met eigen ogen te achterhalen wat er daadwerkelijk aan de hand was. Om mijn boodschap goed te kunnen formuleren, ben ik parallellen gaan trekken tussen die maatschappelijke crisis en de duurzaamheidscrisis. Je moet namelijk altijd eerst de vraag achter de vraag achterhalen. Niet meteen naar de oplossing toewerken, maar eerst ervaren wat er precies gebeurt en je daarin verplaatsen. Dat laatste is een heel belangrijk aspect om met crisissen te kunnen omgaan.’

‘We zijn als mens geneigd om bij problemen in de versnelling te schieten en meteen naar antwoorden te zoeken, want dat vindt ons brein fijn. Je blijft dan echter hangen in meer van hetzelfde en dat lost een probleem niet op. En zeker geen crisis. Mijn boodschap tijdens de workshop was om eerst de vertraging op te zoeken. Pas dan ontstaat anders denken en kun je in oplossingen gaan denken. Vervolgens is het een kwestie van doen. Niet erover door blijven praten en plannen, maar in actie schieten.’

‘Naarmate de workshop vorderde, nam de energie in de ruimte toe. Vooral op het moment dat de deelnemers met elkaar de dialoog aangingen, voelde ik: hier gebeurt iets. Hun ogen gingen open: we moeten aan de slag én we hebben elkaar daarbij nodig. We zijn zelf onderdeel van de verandering, geen toeschouwers. Dat kreeg ik terug vanuit de deelnemers en dat was exact het gevoel dat ik wilde meegeven. Jij bent de persoon die de verandering in gang kan zetten, zolang je maar begint. Dat die boodschap binnenkwam, merkte ik zeker in de weken na de workshop. Deelnemers lieten me weten dat ze met houtbouw aan de slag zijn en dat ze nu de theorie uit de workshop toepassen. Misschien heb ik niet iedereen kunnen overtuigen die dag, maar ik heb wel het balletje aan het rollen gebracht. Mijn doel is bereikt.’

‘De workshop stimuleerde mij zelf ook, om nog meer organisch te gaan denken. Op het moment dat je alles heel strak in kaders en structuren vastlegt, stimuleer je niet per se creativiteit en vernieuwing. Daar probeer ik nu wat vaker aan te denken tijdens het managen van het team om me heen en in mijn eigen werkwijze. Als je met vernieuwing bezig bent, ben je altijd aan het experimenten in de openbare ruimte. Dat brengt een stukje onzekerheid met zich mee, maar door projecten te verkleinen, pilots te draaien en te accepteren dat er weleens iets mis kan gaan, bouw je iets langzaam op en maak je het hanteerbaar. Zo kom je samen tot een nieuwe werkelijkheid. De ontwikkeling van de houten woningen in Othene Zuid is daar een mooi voorbeeld van. We startten klein: 24 woningen, in samenwerking met de woningcorporatie. Hierna volgen de 52 houten woningen binnen het project Stek en zo gaan we langzaam verder. Klein beginnen, maar vooral: beginnen. Dat brengt ons verder.’